Savaşlar, pandemiler, ekonomik sıkıntılar…
Dünya yoruldu, biz yorulduk.
Ama bazı isimler var ki; sahneye adım attığı anda tüm bu ağırlığı omuzlarımızdan alıyor.
Enerji oluyor, umut oluyor, ilaç gibi geliyor.
İşte o isim: TARKAN.
O sadece bir star değil.
O, kalbiyle şarkı söyleyen, insanlığıyla iz bırakan, vicdanıyla büyüyen gerçek bir insan.
90’lı yıllardan bu yana tanıdığım, birçok konserinde onunla ve ekibiyle birlikte görev aldığım biri olarak söylüyorum:
Benim için tektir.
Uzun süredir Türkiye’de konser vermeyen Tarkan, geçtiğimiz günlerde İstanbul Volkswagen Arena’da verdiği konserlerle bir kez daha gösterdi ki…
Özlenmek başka bir şeydir,
Bu kadar özlenmek bambaşka.
Aylar öncesinden tükenen biletler, kapıda kalanlar, içeri giremeyenler…
Ama Tarkan yine Tarkan’dı.
Dışarıda bekleyen, bilet bulamayan insanlarla bile özel olarak ilgilendi, içeri aldırdı.
Ben bu sahneleri yıllar önce defalarca yaşadım;
Gördükçe bir kez daha gurur duydum.
Enerjisi hiç değişmemiş.
Hâlâ aynı ışık, aynı samimiyet, aynı sıcak bakış.
Bülent Ersoy’un dediği gibi:
“Fevkaladenin fevkinde.”
Bülent Ersoy’un da en sevdiği sanatçı.
Benim de.
Ortaköy’de, Antalya’da, İstanbul’da…
Birçok konserinde bulundum.
Kurduğum ekiplerle hem çalıştığım otellerde Tarkan’ı ağırladık,
Hem de konserlerinde ekibimle oradaydık.
Onun enerjisini, insanlığını, mütevaziliğini gerçekten bilenlerdenim.
Rahmetli annesi Neşe Teyze…
Allah rahmet eylesin.
Beni çok severdi.
Hatta oğlumun ismini koymama sebep olan kişidir.
Oğlumun adı Tarkan.
Doğumdan ölüme kadar geçen süre aslında çok kısa bu hayatta.
Bu sürede insan kalabilmek esas olan.
Tarkan işte tam olarak böyle bir adam.
Bakışları, yardımseverliği, kalbinin güzelliği, vicdanı…
Bildim bileli aynı.
Size küçük ama her şeyi anlatan bir anımı paylaşmak istiyorum:
Antalya Sungate Otel’deyiz.
Tarkan otele gelmiş, ortalık yıkılıyor.
Herkes onu görmek istiyor.
Otel çalışanlarım, ekip arkadaşlarım yanıma geliyor:
“Müdürüm ne olur Tarkan’la fotoğraf çektirelim…”
Herkes istiyor tabii.
Tarkan’a sordum.
“Otel çalışanlarımız seninle fotoğraf çektirmek istiyor” dedim.
Cevabı netti:
“Ne demek Erçin, tabii ki.”
Gün içinde yaklaşık 250 personelle,
Tek tek, sabırla, gülümseyerek fotoğraf çektirdi.
Sonra bana dönüp dedi ki:
“Erçin keşke toplu çekilseydik.”
Bunu bile gülerek söyledi.
Kimseyi kırmadan, dökmeden…
O yoğunlukta bile yüreklere dokunarak.
İşte gerçek dünya starı budur.
Sadece sesiyle değil, yüreğiyle star olmak.
Yıllardır yaptığı sosyal yardımlar…
Doğaya olan hassasiyeti…
Kadınlara, çocuklara, hayvanlara verdiği destek…
Reklam olsun diye değil, kalbinden geldiği için.
Müzikal yolculuğuna gelince…
90’lı yıllarda “Yine Sensiz”, “Aacayipsin”, “Şımarık” ile hayatımıza girdi.
“Ölürüm Sana”, “Kuzu Kuzu”, “Dudu”, “Hüp”, “Bounce”, “Adımı Kalbine Yaz”,
“Sevdanın Son Vuruşu”, “Geççek”, “Yolla”…
Her albüm bir dönem.
Her şarkı bir hatıra.
Şarkıları milyonlarca, yüz milyonlarca kez dinlendi.
Dünyanın dört bir yanında…
Avrupa’da, Amerika’da, Orta Doğu’da…
Türkçe bilmeyenlerin bile ezbere söylediği bir ses oldu.
Ulusal ve uluslararası sayısız ödül aldı.
Altın plaklar, müzik ödülleri, onur ödülleri…
Ama en büyük ödülü hep aynı kaldı:
Halkın kalbi.
Binlerce kişi konser izliyor…
Ama öyle bir bakıyor ki sahneden,
Sanki sadece sana bakıyor.
Herkes kendine dokunulmuş hissediyor.
O yüzden diyorum ki;
Ne yapın ne edin,
Bir gün mutlaka bir Tarkan konserine gidin.
Ne demek istediğimi o zaman anlayacaksınız.
Hepimize çok iyi geldin Tarkan.
Bizi 90’lı yılların enerjisine, umuduna geri götürdün.
Lütfen bunu hep yap.
Bazı isimler vardır; takvim yapraklarıyla değil, hayatımızdaki anılarla ölçülür.
Tarkan da onlardan biri.
Bir şarkıyla değil, bir dönemle gelir akla.
Bir albümle değil, bir ruh hâliyle.
Hikâye 17 Ekim 1972’de, Almanya’nın Frankfurt yakınlarında başlıyor.
Gurbette doğan ama ruhu hep bu topraklara ait olan bir çocuk…
Ailesi Karslı. Anadolu’nun sıcaklığı, vicdanı ve duygusu daha en baştan karakterine sinmiş.
Müziğe ilgisi çocuk yaşlarda başlıyor; ritmi hisseden, melodiyi içine çeken bir çocuk o.
1986’da, henüz 13 yaşındayken ailesiyle birlikte Türkiye’ye dönüş yapıyor.
İstanbul…
Ve Üsküdar Musiki Cemiyeti.
Türk Sanat Müziği eğitimi alıyor.
Bugün sahnede gördüğümüz o güçlü duruşun, o sağlam sesin temelinde işte bu disiplin yatıyor.
1991 yılına gelindiğinde artık sahne tozunu yutmuş genç bir Tarkan var.
İstanbul gece hayatında sahne almaya başlıyor.
Derken plak şirketlerinin dikkatini çekiyor.
Ve kaderini değiştiren isimle yollar kesişiyor: Mehmet Söğütoğlu.
1992’de “Yine Sensiz” çıkıyor.
Türkiye yeni bir yıldızla tanışıyor ama kimse bunun bir efsane yolculuğu olduğunu henüz bilmiyor.
Uzun saçlı, enerjik, farklı…
“Yine Sensiz”, “Kıl Oldum”, “Kimdi”…
Albüm 700 binin üzerinde satıyor.
Daha ilk adımda büyük bir patlama.
1994’te “Aacayipsin” geliyor.
İşte kırılma noktası tam da burası.
“Hepsi Senin Mi?”, “Gül Döktüm Yollarına”, “Kış Güneşi”…
Tarkan artık sadece ünlü değil; fenomen.
Dansı konuşuluyor, tarzı konuşuluyor, sahnesi konuşuluyor.
Türk pop müziğinin çehresi değişiyor.
Ve 1997…
“Ölürüm Sana.”
Aslında bir albüm değil, bir tarih.
“Şımarık” çıkıyor ve Türkiye sınırlarını aşıyor.
Avrupa’da, Latin Amerika’da, dünyanın dört bir yanında çalınıyor, cover’lanıyor.
Tarkan, dünya çapında tanınan ilk Türk pop starı oluyor.
1999 Marmara Depremi ise onun sadece sanatçı değil, insan yanını net biçimde ortaya koyuyor.
Kazancının büyük bir bölümünü depremzedelere bağışlıyor.
Konuşmuyor, gösteriş yapmıyor; yapıyor.
2001’de “Karma” geliyor.
Daha olgun, daha güçlü bir Tarkan.
“Kuzu Kuzu”, “Hüp”, “Verme”…
Doğu ile Batı’nın sentezi zirve yapıyor.
2003’te “Dudu”…
Modern pop sound, dünya standartlarında prodüksiyon.
Tarkan artık sadece Türkiye’nin değil, dünyanın da tanıdığı bir marka.
2006’da “Come Closer” ile İngilizce albüm geliyor.
Avrupa ve Amerika hedefli, cesur bir adım.
Herkesin alabileceği bir risk değil.
2007’de “Metamorfoz”…
Adı gibi bir dönüşüm.
Daha içsel, daha deneysel, daha politik.
Seveni de oluyor, eleştireni de.
Ama Tarkan her zamanki gibi bildiğini okuyor.
2010’da “Adımı Kalbine Yaz”…
Bu bir geri dönüş değil, taçlanma.
“Sevdanın Son Vuruşu”, “Adımı Kalbine Yaz”, “Öp”…
Her yaştan dinleyiciyle yeniden güçlü bir bağ kuruluyor.
Konserler kapalı gişe.
2016’da “Ahde Vefa”…
Türk Sanat Müziği albümü.
Köklerine saygı duruşu.
Cesaret, kalite ve derinlik.
2017’de “10”…
“Yolla”, “Beni Çok Sev”, “Çok Ağladım”…
Dijital çağın en çok dinlenen Türk albümlerinden biri.
YouTube ve dijital platformlarda rekorlar.
2022’de “Geççek”…
Pandemi sonrası bir manifesto.
Müzik sadece eğlence değil, duruştur diyen bir ses.
Ve 2023–2025…
Uzun aradan sonra Türkiye konserleri.
Volkswagen Arena dahil tüm konserler kapalı gişe.
Biletler aylar öncesinden tükeniyor.
Nesiller aynı şarkılarda buluşuyor.
Bugün Tarkan ne ifade ediyor derseniz…
Sadece bir şarkıcı değil.
Sadece bir star değil.
Bir dönem.
Bir duygu.
Bir hatıra.
Ve en önemlisi…
Bu kadar büyük olup,
bu kadar seviliyorken,
insan kalabilmiş nadir büyüklerden biri.
İşte bu yüzden adı sadece listelere değil,
kalplerimize yazılı.
Ve bir selam da buradan,
benimle birlikte Tarkan’ı yaşayanlara…
Aynı şarkılarda genç olanlara,
aynı konserlerde göz göze gelenlere,
aynı anılarda gülenlere…
Eşim Dilek ve oğullarıma, Tarkan ve Anıl’a…
Anneme, abime, kardeşime,
kayınvalideme, baldızıma,
Rüstem’e, Selma Teyzeme,
kuzenim Ayşim’e, Sena’ya…
Arkadaşlarım Dudu, Yeşim ve Sevda’ya,
İsmail ve Aylin’e,
Reha, Belgin, Cüneyt, İlker, Melis, Nilay, Naile,
Bora, Levent, Sevtap, Gürkan’a…Temel Tacel, Ahmet Erkmen, Özgür Özen, Bircan,Ersin,Hasan Yılmaz, Ertan, Şekip, Savaş Topçu, Edi,
Süleyman Keleş, Serkan Koyuncu’ya…
Ve adını tek tek sayamadığım nicelerine…
Bu yazı sadece bir sanatçıyı değil,
birlikte yaşadığımız yılları,
paylaştığımız heyecanları,
aynı şarkılarda buluşan kalplerimizi anlatıyor.
İyi ki vardınız,
iyi ki birlikte yaşadık,
Bu hayatta çok sanatçı gördüm tanıdım ama adını kalbime yazdığım tek efsane sensin; iyi ki varsın Tarkan.”
Adını kalbimize yazdık.
İyi ki Tarkan’sın.
Erçin Yalçın
