11 Nisan 1934…Takvimde sıradan bir gün gibi durabilir.
Ama Seferihisar için öyle değil.O gün bu topraklara bir lider değil, bir vizyon geldi.
Mustafa Kemal Atatürk geldi.Bugün dönüp baktığımızda şunu çok net görüyoruz:
Atatürk’ün gezileri hiçbir zaman “protokol ziyareti” olmadı.
O, kürsülerden konuşan bir lider değil…
Toprağa basan, halkın gözünün içine bakan bir devlet adamıydı.Seferihisar’a geldiğinde de yaptığı tam olarak buydu.Bir Kasabadan Fazlasını Gördü1934’te Seferihisar, bugünkü gibi değildi.
Ne turizm vardı, ne marka değeri…Ama Atatürk burada başka bir şey gördü:
Toprak… üretim… potansiyel…Belki de bugün hâlâ tam anlamıyla kullanamadığımız bir gücü.Tarımı gördü.
Kıyıyı gördü.
İnsanları gördü.Ve en önemlisi,
Bu bölgenin geleceğini gördü.Ve Bir Kültür Hamlesi: Atatürk BandosuSeferihisar’ın hafızasında yer eden bir başka önemli detay ise çoğu kişinin bilmediği bir gerçek:Türkiye’de Atatürk adına kurulan ilk bando, Seferihisar’da kuruldu.Bu sadece bir müzik topluluğu değildi…
Bu, Cumhuriyet’in kültürle kurduğu bağın yereldeki yansımasıydı.Atatürk’ün sanata ve müziğe verdiği önem,
sadece büyük şehirlerde değil,
Anadolu’nun en küçük yerleşimlerinde bile karşılık buldu.Bir düşünün…Henüz yeni kurulmuş bir Cumhuriyet,
imkânlar sınırlı…
Ama bir kasabada bando kuruluyor.Neden?Çünkü o dönemin anlayışı şuydu:
“Kalkınma sadece yol yapmakla olmaz, kültürle olur.”Bugün dönüp baktığımızda,
bu vizyonun ne kadar ileri görüşlü olduğunu daha iyi anlıyoruz.Bugün Kendimize Sormamız Gereken SoruAradan 90 yılı aşkın zaman geçti.Peki biz ne yaptık?Atatürk’ün “yerinde görerek” anlamaya çalıştığı bu toprakları,
biz ne kadar anladık?Bugün Seferihisar’da konuştuğumuz konulara bakın:
• Altyapı sorunları
• Plansız büyüme
• Tarım arazilerinin kaderi
• Kıyıların kullanımıVe en acısı…
Potansiyelin hâlâ tam anlamıyla değerlendirilememesi.Atatürk’ün en büyük farkı neydi biliyor musunuz?Ankara’dan yönetmedi.
Sahaya indi.Bugün ise tam tersini yaşıyoruz.Kararlar masa başında alınıyor…
Ama sahada karşılığı yok.Seferihisar’da bir yol kazılıyor, kapanmıyor…
Bir plan yapılıyor, uygulanmıyor…
Bir sorun konuşuluyor, çözüm gelmiyor…Oysa 1934’te bir lider geldi ve
“Yerinde görmeden karar olmaz” dedi.
Bir Hatırlatma Değil, Bir UyarıBu yazı bir nostalji değil.Bu bir uyarı.Eğer bugün hâlâ aynı sorunları konuşuyorsak,
mesele imkân değil…
mesele vizyon.Bir zamanlar bu ilçede,
yokluk içinde bir bando kurulabiliyordu.Bugün ise imkânlar var…
Ama aynı cesaret, aynı irade var mı?11 Nisan 1934…Bu tarih sadece bir gelişin yıldönümü değil.
Bu tarih bir bakış açısının, bir yönetim anlayışının,
bir kültür hamlesinin simgesi.Ve belki de bugün en çok ihtiyacımız olan şey:Yeniden o bakış açısına dönmek.
Ama Seferihisar için öyle değil.O gün bu topraklara bir lider değil, bir vizyon geldi.
Mustafa Kemal Atatürk geldi.Bugün dönüp baktığımızda şunu çok net görüyoruz:
Atatürk’ün gezileri hiçbir zaman “protokol ziyareti” olmadı.
O, kürsülerden konuşan bir lider değil…
Toprağa basan, halkın gözünün içine bakan bir devlet adamıydı.Seferihisar’a geldiğinde de yaptığı tam olarak buydu.Bir Kasabadan Fazlasını Gördü1934’te Seferihisar, bugünkü gibi değildi.
Ne turizm vardı, ne marka değeri…Ama Atatürk burada başka bir şey gördü:
Toprak… üretim… potansiyel…Belki de bugün hâlâ tam anlamıyla kullanamadığımız bir gücü.Tarımı gördü.
Kıyıyı gördü.
İnsanları gördü.Ve en önemlisi,
Bu bölgenin geleceğini gördü.Ve Bir Kültür Hamlesi: Atatürk BandosuSeferihisar’ın hafızasında yer eden bir başka önemli detay ise çoğu kişinin bilmediği bir gerçek:Türkiye’de Atatürk adına kurulan ilk bando, Seferihisar’da kuruldu.Bu sadece bir müzik topluluğu değildi…
Bu, Cumhuriyet’in kültürle kurduğu bağın yereldeki yansımasıydı.Atatürk’ün sanata ve müziğe verdiği önem,
sadece büyük şehirlerde değil,
Anadolu’nun en küçük yerleşimlerinde bile karşılık buldu.Bir düşünün…Henüz yeni kurulmuş bir Cumhuriyet,
imkânlar sınırlı…
Ama bir kasabada bando kuruluyor.Neden?Çünkü o dönemin anlayışı şuydu:
“Kalkınma sadece yol yapmakla olmaz, kültürle olur.”Bugün dönüp baktığımızda,
bu vizyonun ne kadar ileri görüşlü olduğunu daha iyi anlıyoruz.Bugün Kendimize Sormamız Gereken SoruAradan 90 yılı aşkın zaman geçti.Peki biz ne yaptık?Atatürk’ün “yerinde görerek” anlamaya çalıştığı bu toprakları,
biz ne kadar anladık?Bugün Seferihisar’da konuştuğumuz konulara bakın:
• Altyapı sorunları
• Plansız büyüme
• Tarım arazilerinin kaderi
• Kıyıların kullanımıVe en acısı…
Potansiyelin hâlâ tam anlamıyla değerlendirilememesi.Atatürk’ün en büyük farkı neydi biliyor musunuz?Ankara’dan yönetmedi.
Sahaya indi.Bugün ise tam tersini yaşıyoruz.Kararlar masa başında alınıyor…
Ama sahada karşılığı yok.Seferihisar’da bir yol kazılıyor, kapanmıyor…
Bir plan yapılıyor, uygulanmıyor…
Bir sorun konuşuluyor, çözüm gelmiyor…Oysa 1934’te bir lider geldi ve
“Yerinde görmeden karar olmaz” dedi.
Bir Hatırlatma Değil, Bir UyarıBu yazı bir nostalji değil.Bu bir uyarı.Eğer bugün hâlâ aynı sorunları konuşuyorsak,
mesele imkân değil…
mesele vizyon.Bir zamanlar bu ilçede,
yokluk içinde bir bando kurulabiliyordu.Bugün ise imkânlar var…
Ama aynı cesaret, aynı irade var mı?11 Nisan 1934…Bu tarih sadece bir gelişin yıldönümü değil.
Bu tarih bir bakış açısının, bir yönetim anlayışının,
bir kültür hamlesinin simgesi.Ve belki de bugün en çok ihtiyacımız olan şey:Yeniden o bakış açısına dönmek.
