SATI ERDOĞAN (Şiir) – Annem ve Ben

Yıllar ne çok şey götürmüş
Senden anne
Sana acımasız davranan yıllar
Aynaya baktığımda
Benden de çalmış haberim olmadan

Resmine baktım uzun uzun
Gözlerin bir mahkumun gözleri
Kadar yorgun bakıyor pencereden
Yüzünde bir yorgunluğun
Çizgileri dolaşıyor sanki

Yüreğimi bedenimi dinledim bugün
Senin yüreğini de avuçlarıma alarak
Saat gece ikiyi vurmuş
Cadde kör kuyu gibi yüreğimde
Karanlığın dans ettiği
Bir ben kalmışım
Ayakta sallanan

Bendende almış özgürlüğümü
Zaman
Haberim olmadan
Bende mahkum olmuşum
Yorgunluğun sağır odasında
Farkına bile varmadan....

-----------------------------------------------------------------------

SEYRETTİM

Siyah beyaz seyrettim hayatı
Ölü şehrin yollarında
Yağmur ağlarken
Hep güldüm geçtim
Siyahın en koyusuna
Hayallerimin pembesine
Güldüm kendi kendime
Tozlu rafın koynunda
Sakladım umudu
Sessiz çığlık attım
Aynadaki kara resmin yalnızlığına
En dibe vurduğumda da güldüm
Okyanusun ortasında çırpınışıma
Gönül penceremle dokundum
Yüreğimin en mavisine
Kan kusan sokak lambasında
Bekledim yalan sevdanın
Gri rengini
Mutluluğu erteleyişime güldüm
Arsız arsız dudaklarımda
Kahverenginin en koyusunda sakladım
Bakışı ağlamaklı sevgimi
Ben hep kendi kendime güldüm
Suskun hayatın
Nefes alışına...